Lieve V,
Gisteravond dacht, ik lees eens wat in een paar oude kinderboeken die ik in de kast had staan. Eerst maar eens Pietje Bell gepakt. Vroeger vond ik dat wel grappig, zo’n ondeugende jongen, en die stomme buurman Geelman. Dat het taalgebruik zo gedateerd was, was me vroeger nooit opgevallen, maar dat is natuurlijk logisch. Doch, ik vond dat Pietje Bell nu eerder irritant was met z’n domme streken, z’n volledige niet opletten, en alles fout doen wat maar fout gedaan kan worden.
Kortom, tijd voor ‘De Kameleon’; daar struikelde ik op de eerste pagina ook over ‘reeds‘ en ‘sedert’. Maar bovendien viel me op dat de illustraties die ik vroeger zo tof vond, nu écht kinderachtig vond. Kortom, dat boek was na twee bladzijden, met een onnozele anecdote over Kees die een schommelstoel maakte, ook genoeg.
Toen had ik nog een Suske en Wiske liggen… dat leest gemakklijk weg, maar werkelijk, wat is dat stom. Vroeger heb ik ’t allemaal verslonden. Roald Dahl durf ik nu niet meer aan te pakken… alhoewel ik denk dat die boeken toch wel écht leuk zijn en ook nog wel blijven.
Overigens, over taarten gesproken, gisteren had ik een hartige taart gemaakt. Ook met een eigen bodem van boterdeeg, wat duidelijk beter is dan standaard-deeg uit de supermarkt. Gevuld met courgette/feta/champigons en sjalotjes. Ook wat pesto erdoor voor de smaak, daarvan had ik eigenlijk wat te veel genomen… maar enfin, het was wel goed te eten.
Liefs
